Przejdź do głównej zawartości

0 Wyniki

Przykro nam ale nie mogliśmy znaleźć żadnych wydarzeń

Więcej o Rod Stewart

Posiada głos z charakterystyczną chrypką, która będąc lekko szorstka, jest zarazem miła dla ucha. Ponadto jego fryzura nie zmieniła się na przestrzeni kilkunastu lat. O kim mowa? O wokaliście, autorze piosenek, muzyku i producencie muzycznym - Rod Stewart, a właściwie Sir Roderick David Stewart. Artysta, którego wyjątkowa osobowość oraz talent przyciągają na koncerty tysiące fanów z całego świata.

Od najmłodszych lat zainteresowania Roda obracały się wokół modelarstwa kolejowego, piłki nożnej oraz muzyki. Nastolatek był pod dużym wrażeniem twórczości oraz stylu piosenkarza Ala Jolson'a - kolekcjonował jego nagrania, oglądał filmy, a także czytał o nim książki. Fascynacja rock and roll'em pojawiła się po usłyszeniu hitu "The Girl Can't Help It" Richarda Wayne'a Penniman'a, zwanego "Little Richard" oraz po koncercie zespołu "Bill Haley & His Comets". W styczniu 1959 roku przyszły muzyk otrzymał od swego ojca pierwszą gitarę. Rok później Stewart wraz ze szkolnymi znajomymi dołączył do grupy "Kool Kats" grającej muzykę skifflową. Zaczął słuchać brytyjskich i amerykańskich artystów folkowych, takich jak Ewan MacColl, Alex Campbell, Woody Guthrie, Ramblin' Jack Elliott, Derroll Adams czy debiutującego Boba Dylana. W 1962 roku Rod rozpoczął swoją muzyczną karierę grając na harmonijce u boku folkowego piosenkarza Raymonda Ronalda Jones'a, znanego pod pseudonimem "Wizz Jones". Po kilku wspólnych podróżach udali się do Brighton, następnie do Paryża, aż trafili do Barcelony, gdzie Stewart został aresztowany za włóczęgę i deportowany z powrotem do Londynu.

1963 to rok, w którym młody muzyk przyjął ówcześnie panujący styl Mod i zaczął kształtować swoją "kogucią" fryzurę, która stała się w późniejszym czasie jego znakiem rozpoznawczym. Rozczarowanie rock and roll'em dało początek umiłowania muzyki R&B oraz soul. W październiku tego samego roku dołączył do grupy "The Dimensions" jako wokalista i harmonijkarz. Kilka tygodni później piosenkarz Jimmy Powell zatrudnił muzyków tworząc tym samym kapelę "Jimmy Powell & the Five Dimensions" i degradując Stewart'a tylko do roli harmonijkarza. W styczniu 1964 roku podczas oczekiwania na pociąg po występie "Long Johna" Baldry oraz grupy "All Stars", przygrywając na harmonijce piosenkę "Smokestack Lightnin", Rod usłyszany został przez znajdującego się na tym samym peronie Johna Baldry. Artysta zaprosił młodzieńca do współpracy w zespole "Hoochie Coochie Men". W czerwcu 1964 roku Stewart zadebiutował na pierwszym nagraniu "Up Above My Head", znajdującym się na stronie B płyty swego ówczesnego zespołu. W międzyczasie postanowił spróbować swoich sił jako solowy piosenkarz - po nagraniu kilku dem podpisał w sierpniu kontrakt, a we wrześniu nagrał swój pierwszy singiel. "Good Morning Little Schoolgirl" wydany został miesiąc później i mimo tego, iż wokalista wykonał go w popularnym programie telewizyjnym "Ready Steady Go!", nie udało mu się wejść na listy przebojów. W tym samym czasie po kłótni z Baldry'm opuścił szeregi zespołu. Grupa "Hoochie Coochie Men" rozpadła się, ale zarówno Baldry, jak i Stewart postanowili pogodzić się i spróbować występować jako nowy zespół "Steampacket", w którego skład wchodzili także: Julie Driscoll, Brian Auger oraz Vic Briggs. Ich pierwszy wspólny występ w lipcu 1965 roku był supportem "The Rolling Stones". Równoległe próby solowej kariery Roda okazały się fiaskiem. Muzyk odszedł z zespołu w marcu 1966 roku i nieco później dołączył do "Shotgun Express" jako wokalista wspierający. Zespół po wydaniu jednego nieudanego singla postanowił zakończyć działalność. Wkrótce potem gitarzysta Jeff Beck zwerbował młodego muzyka do zespołu "The Jeff Beck Group" jako wokalistę i autora piosenek. Tam też Rod pierwszy raz zagrał z poznanym wcześniej Ronnie Wood'em, z którym bardzo szybko się zaprzyjaźnił. Równoległa kariera solowa wokalisty powoli nabierała tempa.

W marcu 1968 roku wydawnictwo muzyczne "Immediate Records" wydało singiel "Little Miss Understood", który niestety nie podbił serc słuchaczy. Sierpień tego samego roku przyniósł zespołowi debiutancki album "Truth", który już w październiku trafił na piętnaste miejsce amerykańskich list przebojów. Po wielu kłótniach, wydaniu drugiej płyty oraz odejściu Wood'a, Stewart również postanowił opuścić kapelę. W październiku 1969 roku dołączył jako wokalista do zespołu "The Small Faces", w którym to znajdował się również Ron Wood grający na gitarze. Grupa przemianowała się na "Faces" i w składzie Stewart, Wood, Ronnie Lane, Ian McLagan oraz Kenney Jones rozpoczęli prace nad albumem. Solowy album Stewarta pomału otwierający drzwi do kariery muzycznej nosił nazwę "An Old Raincoat Won't Ever Let You Down" (znany w Stanach Zjednoczonych jako "The Rod Stewart Album"). Wydany został w październiku 1969 roku i mimo pozytywnych recenzji przeszedł w eterze bez większego echa. Wraz z początkiem 1970 roku zespół "Faces" wydał swój pierwszy album zatytułowany "First Step". Kilka miesięcy później pojawiła się druga płyta Roda "Gasoline Alley", a już w maju 1971 światło dzienne ujrzał trzeci krążek "Every Picture Tells a Story", który stał się przełomem w karierze wokalisty. Single, takie jak "Reason to Believe" oraz "Maggie May" szybko stały się hitami zajmującymi jednocześnie pierwsze miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku "Faces" wydało aż dwa albumy - "Long Player" oraz "A Nod Is as Good as a Wink...To a Blind Horse". Dzięki zwiększającej się popularności Stewarta trzeci album zespołu znalazł się w pierwszej dziesiątce list przebojów po obu stronach Atlantyku.

Kolejna płyta piosenkarza - "Never a Dull Moment" wydana w 1972 roku, uzyskała dobre recenzje krytyków, co zaczęło powodować spięcia między członkami zespołu. Ostatni album grupy "Ooh La La" ukazał się w marcu 1973 roku. Dwa lata później zespół rozpadł się. Po przeprowadzce do Los Angeles Stewart wydał szóstą płytę "Atlantic Crossing", na której znalazły się covery "Sailing", "This Old Heart of Mine" oraz "I Don't Want to Talk About It". W 1976 roku ballada "Tonight's the Night", pochodząca z platynowego albumu "A Night on the Town", przez osiem tygodni nie schodziła ze szczytów amerykańskiej listy "Billboard Hot 100". Dyskotekowy kawałek "Da Ya Think I'm Sexy?" z płyty "Blondes Have More Fun" w krótkim czasie stał się przebojem dającym potrójną platynową płytę w USA oraz pojedynczą platynę w UK. W maju 1988 roku wydana została piętnasta płyta w dorobku wokalisty - "Out of Order". "Lost in You", "Forever Young", "Crazy About Her", oraz "My Heart Can't Tell You No" pochodzące z tego albumu osiągnęły miejsca w Top 15 listy "Billboard Hot 100". Wydany w 1991 roku krążek "Vagabond Heart" zawierał w sobie przebój nagrany z Tiną Turner "It Takes Two", który osiągnął piąte miejsce na brytyjskich listach przebojów, lecz nie zyskał uznania w Stanach Zjednoczonych. Kolejne utwory z tej płyty "Rhythm of My Heart" oraz "The Motown Song" znalazły się kolejno na piątym i dziesiątym miejscu listy "Billboard Hot 100". Podczas trzynastej ceremonii "Brit Awards" Stewart odebrał nagrodę za wybitny wkład w muzykę. Również w tym samym roku wraz ze Stingiem i Bryan'em Adams'em nagrał utwór "All For Love" znajdujący się na ścieżce dźwiękowej do filmu "Trzej Muszkieterowie". Singiel ten trafił na pierwsze miejsce w USA i drugie miejsce w Wielkiej Brytanii. W 1994 roku artysta wprowadzony został do "Rock and Roll Hall of Fame". Od 2002 roku wokalista stworzył cykl płyt z coverami z lat 30. i 40. Były to: "It Had to Be You: The Great American Songbook" (2002), "As Time Goes By: The Great American Songbook 2" (2003), "Stardust: The Great American Songbook 3" (2004), "Thanks for the Memory: The Great American Songbook, Volume IV" (2005) oraz "Fly Me to the Moon... The Great American Songbook Volume V" (2009). W tworzeniu serii płyt brały udział inne gwiazdy, takie jak: Cher, Stevie Wonder, Dolly Parton, a także Diana Ross i Elton John. W listopadzie 2006 roku Stwart wprowadzony został do "UK Music Hall of Fame" za wkład do muzyki w Wielkiej Brytanii. 30 października 2012 roku powstał pierwszy świąteczny album artysty zatytułowany "Merry Christmas, Baby". Miesiąc później Rod nagrał przebój "Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!", który znalazł się na szczycie listy "Adult Contemporary Chart" magazynu "Billboard". Piosenka utrzymała się na tej pozycji przez pięć tygodni, stając się tym samym najdłużej wiodącym tytułem piosenki świątecznej w 51-letniej historii listy. Maj 2013 roku zaowocował kolejną płytą. Rockowy album "Time" zawierał oryginalny materiał napisany przez muzyka. 28 września 2018 roku wydano trzydziestą płytę "Blood Red Roses", z którą związana jest także trasa koncertowa "Live in Concert".

Więcej informacji o swoim idolu znajdziesz tutaj:

• Oficjalna strona: https://www.rodstewart.com/
• Twitter: https://twitter.com/rodstewart
• Facebook: https://www.facebook.com/rodstewart
• Instagram: https://www.instagram.com/sirrodstewart/

Koncert w Polsce odbędzie się 21 czerwca 2019 roku, TAURON Arena Kraków, Kraków.